21 - امام کاظم علیه السلام در نیشابور
163 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان


                                 امام هر زمان موظف به خواندن نماز میت شیعیان


در روایات آمده است که امام هر عصر و زمان . خود برای  نماز میت  شیعیان خود حاضر می شود  طبق این روایات در زمان ما هم حضرت بقیة الله الاعظم رو حی و أرواح العالمین لتراب مقدمه الفداِِء  به شیعیانش خود توجه خاص دارد  و در نماز میت آنها را خود بجا می آورد  و در دفن آنها شرکت می نماید . به تاریخ ذیل در این مورد توجه فرمائید. عنایت ا مام کاظم به شطیطه نیشابوری در نیشابورشیعیان نیشابور جمع شدند و از بین خود محمد بن علی نیشابوری را برگزیدند. پس سی هزار دینار و پنجاه هزار درهم و دو هزار پارچه جامه به او دادند که برای امام موسی علیه‏السلام ببرد. شطیطه که زن مؤمنه‏ای بود، یک درهم صحیح و پاره‏ای از خامه که آن را به دست خود رشته بود و چهار درهم ارزش داشت، آورد و گفت: «و الله لا یستحیی من الحق». [1] یعنی اینکه من می‏فرستم، اگر چه کم است، لکن از فرستادن حق امام علیه‏السلام اگر کم باشد، نباید حیا کرد. 
پس آن جماعت آوردند جزوه‏ای که در آن سؤالاتی بود و مشتمل بود بر هفتاد ورق، در هر ورقی یک سؤال نوشته بودند و مابقی را سفید گذاشته بودند که جواب آن سؤال در زیرش نوشته شود و هر دو ورقی را روی هم گذاشته بودند و مثل کمربند سه بند بر آن چسبانیده بودند و بر هر بندی مهری زده بودند که کسی آن را باز نکند و گفتند: این جزوه را شب بده به امام علیه‏السلام و فردای آن شب بگیر آن را. پس هر گاه دیدی مهرها صحیح است، مهر از آنها بشکن و ملاحظه کن، هر گاه جواب مسائل را داده بود بدون شکستن مهرها، پس او امامی است که مستحق مالهاست، پس بده به او آن مالها را، و الا اموال ما را برگردان به ما. آن شخص مشرف شد به مدینه و داخل شد بر عبدالله افطح و امتحان کرد او را و دریافت که او امام نیست. بیرون آمد در حالی که می‏گفت: پروردگارا، مرا هدایت کن به راه راست. 
گفت: در این بین که ایستاده بودم، ناگاه پسری را دیدم که می‏گفت: اجابت کن آن کس را که می‏خواهی. پس برد مرا به خانه موسی بن جعفر علیه‏السلام. پس چون حضرت مرا دید، فرمود: برای چه ناامید می‏شوی؟ آنگاه فرمود: من جواب دادم به مسائلی که در جزوه است به جمیع آنچه محتاج‏ الیه توست در روز گذشته. پس بیاور آن را، و بیاور درهم شطیطه را که وزنش یک درهم و دو دانق است و در کیسه‏ای است که چهار درهم ارزش آن است، و بیاور پاره خامه او را که در پشتواره جامه دو برادری است که اهل بلخ‏اند. راوی گفت: از فرمایش آن حضرت عقلم پرید و آوردم آنچه را که امر فرموده بود، و گذاشتم پیش آن حضرت. پس برداشت درهم شطیطه را با پارچه‏اش و رو کرد به من، فرمود: «و الله لا یستحیی من الحق». ای ابوجعفر، برسان به شطیطه سلام مرا و بده به او این همیان پول را. و آن چهل درهم بود، پس فرمود: بگو هدیه فرستادم برای تو شقه‏ای از کفنهای خودم را که پنبه‏ اش از قریه خودمان قریه صیدا قریه فاطمه زهرا علیهاالسلام است و خواهرم حلیمه دختر حضرت صادق علیه‏السلام آن را رشته، و بگو به شطیطه که تو زنده می‏باشی نوزده روز از روز وصل ابوجعفر و وصول شقه و دراهم، پس شانزده درهم از آن همیان را خرج خودت می‏کنی و بیست و چهار درهم آن را قرار می‏دهی صدقه خودت و آنچه لازم می‏شود از جانب تو، و من نماز خواهم خواند بر تو. آنگاه فرمود: ای ابوجعفر، هر گاه مرا دیدی کتمان کن، زیرا که آن بهتر نگاه می‏دارد تو را. پس فرمود: این مالها را به صاحبانش برگردان و باز کن این مهرها را که بر جزوه زده شده است و ببین که آیا جواب مسائل را داده‏ام یا نه. راوی گفت: نگاه کردم به مهرها، دیدم صحیح و دست نخورده است. پس گشودم یکی از وسطهای آن را، دیدم جوابهای حضرت را. [2] . پس از پایان اعمال حج به خراسان برگشتم. چون به نیشابور رسیدم، مردم از من استقبال کردند. از جمله آنها همان شطیطه بود در بین استقبال کنندگان. سلام حضرت موسی بن جعفر علیه‏السلام را به او رساندم و پارچه و پولی را که داده بودند، با پیام حضرت به او رساندم. نزدیک بود از فرط شادی روح از بدنش پرواز کند و هر کس که آنجا بود، به حال او غبطه می‏خورد و می‏گفت ای کاش ما به جای او بودیم. چون نوزده روز گذشت، آن زن صالحه از دنیا رفت. شیعیان ازدحام کردند و برای نماز بر جنازه او حاضر شدند. ناگاه دیدم حضرت موسی بن جعفر علیه‏السلام بر اسبی رسید و پیاده شد و بر جنازه شطیطه نماز گزارد و ماند تا آن زن را وارد قبر کردند. دیدم که حضرت قدری از تربت حضرت سیدالشهداء علیه‏السلام از جیب خود بیرون آورد و در قبر او گذاشت و چون قبرش را پوشیدند، آن حضرت رو به من کرده فرمود: به شیعیان ما سلام برسان و بگو هر کس از شما مانند این زن باشد، یعنی نسبت به ما اهل‏بیت اخلاص داشته باشد و حقوق ما را برساند، به ناچار در هر شهری باشد، به نزد جنازه آنها حاضر می‏شویم. پس تقوی و پرهیزگاری به جای آورید تا ما در راه نجات دادن شما از آتش دوزخ کمک کرده باشید؛ یعنی کاری کنید تا از شفاعت ما محروم نباشید. آنگاه حضرت سوار بر اسب خود شد و حرکت کرد. من به مردم اطلاع دادم که این آقا حضرت موسی بن جعفر علیه‏السلام بود، اما وقتی گفتم که مردم آن حضرت را از دور می‏دیدند و دیگر دسترسی به او نداشتند. [3] . مؤلف گوید: در زمان نوشتن این کتاب قبر شطیطه در نیشابور محل زیارت ارادتمندان اهل‏بیت علیهم‏السلام است و من کنار قبر او رفته و آن را زیارت نموده‏ ام. 
 عزیزان به حدیث فوق و ابعاد و مضامین آن دقت کامل نمائید و ببینید از طرف این بزرگواران چه توجهات و عنایاتی در باره شیعیان و دوستداران خود انام می گیرد . خوش به حالشان.خدایا به احترام این بزرگواران و بندگان خالصت ما را هم مشمول عنایت آنان قرار ده آمین.
پی نوشت ها: 
[1] احزاب / 53: «ولی خدا از گفتن حق شرم نمی‏دارد». 
[2] منتهی الآمال، ج 2، صص 360 و 361. 
[3] مدینة المعاجز به نقل از داستان زنان، ص 118. 

منبع: حدیث اهل‏بیت زندگینامه و مصائب چهارده معصوم؛ یدالله بهتاش، سبحان چاپ چهارم 1384.