573 - به دو نکته در باب امام زمان (ع)توجه فرمایید
11 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

در مورد بحث درباره امام زمان (عج)همیشه دو مطلب در نظرتان باشد 1 - ممکن است با از بین رفتن دو سوم از نفوس جهان در آن زمان- مسآله به عقب بر گردد 2 - طبق روایات که علم 27 حرف است تاظهور حضرت ازدو حرف استفاده خواهدشد و25 حرف را حضرت امام زمان عج) پیاده خواهد کرد .پس همه چیز حضرت از جمله سلاح جنگ مافوق آن زمان خواهد بود

                                   به دو نکته توجه نمایید

1)    چرا در بیشتر روایات واژه شمشیر برای معرفی سلاح امام زمان به کار رفته است؟

اولا: از سلاح دشمن نیز تعبیر به سیف شده است:

امام صادق علیه السلام : او مدتی با شمشیر پیامبر علیه دشمنان می‌جنگد ... و از دشمنان غیر از شمشیر دریافت نمی‌کند و غیر شمشیر به آنها نمی‌دهد[ - ... و سیفه سیف رسول الله ( صلى الله علیه و آله ) ذو الفقار، یجرد السیف على عاتقه ثمانیة أشهر یقتل هرجا ، ... فلا یأخذ منها إلا السیف، و لا یعطیها إلا السیف. (الغیبة، ص 320)
  و در دعایی معروف به دعای فرج چنین آمده است:  ... خدایا به واسطه او هر نیزه ای را به زیر آور و هر سپاهی را درهم بکوب و هر شمشیری را بشکن ...[ - ... و لا رمحا إلا قصفه، و لا جندا إلا فرقه و لا سیفا إلا کسره و ... . (مکیال المکارم، ج 2، ص 93)
.
ثانیا: در روایات، تعابیر دیگری نیز به کار رفته است که بیشتر، متناسب با ذهن مخاطب است تا واقعیت خارجی:
امام علی علیه السلام : مهدی از یاران خود تعهداتی میگیرد : بر خانه ای هجوم نبرند و هرگز به کسی ظلم نکنند و بر اسبهای خوشسوار (مرکبهای خوش نشین) ننشینند[ - قال أمیر المؤمنین " ع " ... و یقول أنا المهدی فیقول بایعوا على أربعین خصلة و اشترطوا عشرة خصال ... ولا یهجموا منزلا و لا یضربوا أحدا بالحق و لا یرکبوا الخیل الهمالیج( حسن السیر الدابه ) و ... . (الملاحم والفتن، ص149)
در روایت اسب را به عنوان مرکب و وسیله نقلیه در عصر ظهور معرفی نموده است که با تکنولوژی پیشرفته امروز سازگار نیست.
  بنابراین با توجه به اینکه در ادبیات عرب، شمشیر نماد قدرت و برتری است، استفاده از این واژگان، صرفا برای انتقال مفاهیمی مانند غلبه و برتری بوده است، که مخاطبِ آن روز، لفظ دیگری برای آن نمی‌شناخته است، هر چند با توجه به حرکت رو به جلوی زمان، در هر عصری وسیله برتری و غلبه بر دشمن،مصداق متناسب خود را خواهد داشت.
2)    امام زمان با سلاح های پیشرفته امروزی چگونه مقابله می کند؟
  در این رابطه به تذکر دو نکته بسنده می کنیم :
اولا: صرف وجود این سلاح ها مشکلی ایجاد نخواهد کرد، بلکه به کار گرفتن آنها ایجاد مشکل می‌کند؛ با توجه به بهره‌مندی امام زمان از سلاح‌های برتر – که به گوشه‌ای از آن اشاره شد- بار روانی وجود سلاح دشمن از بین می‌رود و حتی اصل سلاح آنها هم کارایی خود را از دست می دهد؛ به عنوان مثال با آمدن تنفگ و اسلحه‌های نوین، سلاح های قدیمی مثل شمشیر و ... کارایی خود را از دست دادند.
ثانیا: ممکن است با توجه به رشد عقلانی بشر در آینده، این سلاح‌ها از میان برداشته شوند و یا اینکه لااقل، حاکمان مستبد، تحت تاثیر افکار عمومی از بکار بردن انها اجتناب کنند.
                                                             جمع بندی

  حکومت جهانی مهدوی، در راستای تحقق خود، با دو جبهه فرهنگی و نظامی روبرو است و برای مقابله با دشمنان در هر یک از این دوجبهه، سلاح مناسب آن نیاز است، لذا در روایات، سلاح امام زمان (عج) را علم و شمشیر معرفی کرده‌اند.
  در بخش دیگری از این نوشتار، معلوم گردید که لزوما شمشیر، نباید به همان معنای مصطلح آن باشد، بلکه با توجه به قرائن و شواهدی که ذکر شد، این واژه – شمشیر – بیشتر، نمادین می‌باشد و در روایاتی که گذشت معلوم گردید که حتی از علم و امداد‌های غیبی، هم به «سیف» تعبیر شده است.
  نکته دیگر این نوشتار، این بود که سلاح‌های بظاهر پیشرفته دشمن، در مقابل جبهه امام زمان (عج) کارآیی خود را از دست می‌دهند و این عدم کارآمدی از یک طرف، ریشه در رشد عقول مردم و جامعه جهانی، و از طرفی دیگر، ریشه در سلاح برتر حضرت مهدی (عج) که پیشتر به آن اشاره شد، دارد.  
منابع :

قرآن کریم .

مکارم شیرازی، ناصر؛ حکومت جهانی مهدی، قم، نسل جوان، 1386، چاپ نینوا، ششم، ص141 – 151.

امینی گلستانی، محمد؛ سیمای جهان در عصر امام زمان، قم، مسجد جمکران، 1385، چاپ پاسدار اسلام.

النعمانی، محمد بن ابراهیم؛ الغیبه، تحقیق علی اکبر غفاری، طهران،مکتبه الصدوق.

الکورانی العاملی، شیخ علی؛ معجم أحادیث الامام المهدی (ع)،قم، موسسه معارف اسلامی،1411،چاپ بهمن، اول.

الحلی، حسنبن سلیمان؛ المحتضر، نجف، نشر حیدریه،1370ق، اول .

مجلسی، محمدباقر؛ بحار الأنوار،بیروت،موسسه وفا، 1403ق، دوم، چاپ وفا .

الأصفهانی، میرزا محمد تقی؛ مکیال المکارم، تحقیق سید علی عاشور، بیروت، اعلمی، 1421ق، اول.

الحسنی، السید ابن طاووس؛ الملاحم والفتن فی ظهور غایب المنتظر، قم، منشورات رضی، 1398، پنجم.