475 -میلاد مظهر علم و عزت و عدالت و سخاوت و شجاعت اسد الله الغالب، علی بن ابیطالب(ع)، مبارک باد.
31 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

 بمناسبت فرا رسیدن ولادت مظهر علم و عزت و عدالت و سخاوت و شجاعت اسد الله الغالب، علی بن ابیطالب(علیه السلام)، وروز پدر مطالب خیلی فشرده به عرض عزیزان می رسد..
 ولادت مولی الموحدین امیرالمومنین حیدر کرار شیر خدا مولود کعبه و فرا رسیدن روز پدر را خدمت شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض میکنم . . .
 ذکر من، تسبیح من، ورد زبان من علی است ***جان من، جانان من، روح و روان من علی لست
         تا علی (ع) دارم ندارم کار با غیر علی***شکر لله حاصل عمر گران من علی است

                          تقدیم به پدر حقیقی مان، امام زمان-ارواحُنا فِداه:        

                ای سفر کرده ی موعود بیا *** که دلم در پی تو دربه در است

                 جان ناقابل این چشم به راه ** برگ سبزی به تو، روز پدر است
 

              دل را ز علی اگر بگیرم چه کنم***بی مهر علی اگر بمیرم چه کنم

           فردا که کسی را به کسی کاری نیست***دامان علی اگر نگیرم چه کنم 

علی علیه السلام- تنها بشری که در خانه خدا، کعبه متولد شد. البته  ویژگی منحصر به فرد این امام بزرگوار تنها در شخصیت و رفتار ویژه اش خلاصه نمی شود بلکه روایت ولادت ایشان نیز متفاوت از همه انسان های دیگر است. از همین رو درباره تاریخ، مکان و شرایط تولد آن حضرت علما، راویان و نویسندگان شیعه و اهل سنت بسیار نوشته اند..
               از « عین » علی عیون ما بینا شد***وز « لام » علی لسان ما گویا شد

                در « یای » علی نور خدا را دیدیم***زان نور محمد و علی پیدا شد

                                                         ولادت

برابر روایات وارده از بزرگان دین -  کعبه   اولین نقطه خلقت و آفرینش کره زمین است  و از اول تا آخر وجود  زمین -  مورد احترام و مورد توجه خدای  متعال بوده و هست و خواهد بود  - روی این اصل در اسلام  برای توجه و اظهار بندگی  به ایزد منان   این نقطه  انتخاب گردیده و قبله قرار داده شده است  و کعبه از دیرباز در ماه‌هاى حرام، بویژه در ماه رجب که احترام خاصى در میان همه قبایل و طوائف عرب داشت، پذیرای زائران بسیاری می‌شد كه با اشتیاق فراوان از راه‌هاى دور و دراز آمده و هدایا و قربانیان خود را به خانه خدا تقدیم می‌كردند. بر اساس گزارش منابع اسلامی درروز جمعه، سیزدهم ماه رجب سی‌امین سال عام الفیل، ازدحام زیادی پیرامون کعبه بود و زائران در گرداگرد خانه خدا مشغول طواف بودند که ناگهان زن بارداری را دیدند که به پرده کعبه آویخته ودر حالی که آرام آرام اشگ ریخته و با خدا مناجات می نماید، در زیر لب زمزمه می کند كه : پروردگارا! تو را به حق بنیانگذار این خانه و به حق این مولودی که در شکم دارم، سوگند می دهم که این زایمان را بر من آسان بگردان ! کسانی که نجوای وی را شنیدند، از سر کنجکاوی او را زیر نظر گرفته وبه زمزمه های او گوش سپردند. ناگهان لحظاتی بعد همگان در نهایت بهت و ناباوری دیدند که  دیوار کعبه شکافته شد و آن بانوی باردار به درون خانه خدا رفت و در پی آن دیوار كعبه به هم آمد و او از نظرها ناپدید شد. شگفتی، حیرت و ناباوری، همراه با سکوتی سنگین برهمگان سایه افکنده ونفس ها در سینه ها حبس  شده بود. شگفتی و حیرت مردم زمانی افزایش یافت که تلاش پرده داران کعبه برای گشودن قفل درِ آن بی نتیجه ماند و آنان در یافتند که این حادثه امری الهی است . هر لحظه بر تعداد، ازدحام و نگرانی جمعیت افزوده می شد و مردم، مشتاقانه انتظار کشیده و ثانیه شماری می کردند تا بینند این حادثه راز آلود چگونه پایان می پذیرد. زمان به کندی و سختی سپری می شد. تا اینكه سرانجام پس از گذشت چهارروز دوباره همان سنگ خارا از هم شکافت و فاطمه بنت اسد، همسر ابوطالب در حالی که نوزادی در آغوش داشت از درون خانه خدا قدم به بیرون نهاد. غریو شادی و هلهله از میان جمعیت برخاست وخبر این تولد اسرار آمیز و بی سابقه به سرعت در شهر مکه  بلکه در دنیا  انتشار یافت زیرا زایرین از هر گوشه جهان حضور داشتند.  این حادثه را افزون بر منابع شیعی، شمارزیادی از دانشمندان اهل سنت نیز گزارش کرده اند و حاکم نیشابوری خبرآن را متواترخوانده است.
 ولادت امام علی (علیه السلام) در درون خانه خدا، اختصاص و انحصار چنین فضیلتی به آن حضرت و متولد نشدن هیچ کس دیگری جز وی در آن مکان مقدس، همچنین دلالت کعبه زاد بودن علی(علیه السلام) برفضیلت، عظمت، بزرگی و برتری آن حضرت درنزد خداوند، موضوعی است كه حتی علمای اهل سنت نیز آن را مورد تاکید و اذعان قرار داده‌اند. در اینجا به چند مورد - زیاد  توجه کنید
 1- حضرت عیسی علیه السلام پیامبر اولو العزم  و صاحب شریعت  و بی پدر به دنیا آمده و . و.  و. هنگام  تولد به مادرش مریم زکیه علیها السلام  دستور داده می شود مسجد را ترک کند  و بچه را در جای دیگر به دنیا آورد اما  در ولادت علی علیه السلام خانه خود  و مقدس ترین نقطه روی زمین را می شکافد  و مادر را به داخل می برد

ثم قال 0 (صعصه بن صوحان) : أنت أفضل أم عیسی بن مریم؟ قال علی: عیسی کانت أمه فی بیت المقدس فلما جاء وقت ولادتها سمعت قائلاً یقول: أخرجی، هذا بیت العبادة لا بیت الولادة، وأنا أمی فاطمة بنت أسد لما قرب وضع حملها کانت فی الحرم فانشق حائط الکعبة وسمعت قائلاً یقول: أدخلی فدخلت فی وسط البیت، وأنا ولدت فیه، ولیس لأحد هذه الفضیلة، لا قبلی ولا بعدی. منبع: الانوار النعمانیة ج1، ص27اللمعة البیضاء ص220

2 - تمام احکام ممنوعه را  از قبیل  نجس نبودن  و باوضو به آنجا داخل شدن  و . و . و . را به مادر علی علیه السلام  حلال می کند
3 -  سه روز تمام  این مادر را در داخل کعبه  میهمان خود کرده  و با غذاهای بهشتی   پذیرایی  می کند
4 - بانوان عالم حوا و سارا و هاجر و مریم  با حوریان را  برای خدمت او بر می گزیند و از او پذیرایی می کنند
5 -  روز چهارم باز از همان محل دیوار شکافته شده و با فرزندش بیرون می آید .
6 - در تمام عالم وجود تنها علی علیه السلام دارای امتیاز به دنیا آمدن  در کعبه می باشد حتی پیامبر اسلام هم این امتیاز را ندارد و هزاران امتیازات دیگر که آدم با فکر و دقت به آنها  می رسد به روایت ذیل  دقت کنید.
در برخی از روایات از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل شده زمانی که فاطمة بنت اسد از کعبه خارج شد، علی ـ علیه السّلام ـ خطاب به حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «السلام علیک یا أبه و رحمة الله و برکاته»، یعنی: سلام و رحمت خداوند بر تو ای پدر، سپس با کمی مکث فرمود: بسم الله الرحمن الرحیم، قد افلح المؤمنون .... [.کتاب علی مولود کعبه، محمد اردوبادی) . و پیامبر گرامی اسلام هم بعد از آن فرمودند: حقا که مؤمنین به وسیلة‌تو رستگار شدند، به خداوند سوگند، تو امیر آنانی و با علمت بر آنان حکومت می‎کنی! و آنان مطیع تو خواهند شد، به خدا سوگند تو راهنمای آنان هستی و به وسیلة تو هدایت می‎شوند.[  علامه مجلسی، بحارالانوار، دارالکتب الاسلامیه،ج ۳۵، ص۱۸، مناقب آل ابی طالب،‌ج ۲، ص۱۷۴.).
علامه مجلسی در روایتی دیگر از امام صادق ـ علیه السّلام ـ چنین نقل می کند: زمانی که ابوطالب فرزندش را دید خوشحال شد و حضرت علی ـ علیه السّلام ـ به او سلام کرد. سپس پیامبر اسلام وارد شده و به محض ورود حضرت محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ علی ـ علیه السّلام ـ تکانی خورد و برای پیامبر لبخند زد و گفت: السلام علیک یا رسول الله و رحمة الله و برکاته. و بعد از کمی مکث این آیات را قرائت کرد: (بسم الله الرحمن الرحیم × قد افلح المؤمنون× الذین هم فی صلاتهم خاشعون)  ( کتاب امام اول حضرت علی( علیه السّلام)، شیر علی بیات.] سپس رسول خدا فرمود: حقا که مؤمنین به وسیله تورستگار شدند، سپس حضرت علی ـ علیه السّلام ـ دنبالة آیات را خواندند تا (اولئک هم الوارثون × الذین یرثون الفردوس هم فیها خالدون) [کتاب شرح زندگانی حضرت علی( علیه السّلام)، مهدی پیشوایی.) و بعد از آن پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ فرمود، بخدا سوگند تو امیر آنانی و با علمت بر آنان حکومت می‎کنی! به خدا سوگند تو راهنمای آنانی و به وسیله تو هدایت می‌شوند.[ کتاب زندگانی حضرت علی( علیه السّلام)، محمد علی خلیلی.
طبق روایات مذکور آیاتی را که علی( علیه السّلام) در بدو تولد قرائت نمودند آیات اولیه سوریه مومنان «قد افلح المؤمنون»[مومنون آیه 1] بوده تا آیة شماره ۱۰ یعنی (هم فیها خالدون).  برای زیاد  روشن شدن مطلب  -  روایات بی شمار در باره آن حضرت را با دقت مطالعه و ملاحظه نمایید عقل  و خرد متحیر است برای نمونه  همان روایت   معرفه نورانیه را که  در یاد داشت   458 گذشت و چندین یاد داشتهای قبل حقیر را با دقت مطالعه نمایید.
 روایت های متعددی وجود دارد که ثابت می کند نبوت پیامبر (صلّی الله علیه و آله ) و ولایت حضرت امیرالمؤمنین ( علیه السّلام) به عنوان آزمون الهی بر تمام پیامبران عرضه شد و آن پیامبران نبوت و ولایت آن دو بزرگوار را پذیرفتند. لذا کار از بشارت به تولد - گذشته است. پیامبران امت های پیشین نه تنها از تولد و ولایت حضرت امیر ( علیه السّلام) باخبر بودند، بلکه بر ایشان واجب بوده که به ولایت حضرت ( علیه السّلام) نیز اقرار داشته باشند و ولایت او را بپذیرند. این دسته از اخبار در منابع اسلامی اندک نیست. حتی این روایات منحصر به منابع شیعی هم نیست و در منابع غیرشیعی نیز این روایات وجود دارد.
اما در خصوص بشارت به تولد آن حضرت ( علیه السّلام)، علاوه بر آنکه نشانه های متعددی در آثار و کتب امت های پیشین - وجود دارد، و حتی در کتیبه های منسوب به پیامبران پیشین مانند لوح حضرت سلیمان، از پیامبر (صلّی الله علیه و آله ) با عنوانِ «احمد»، و از حضرت امیرالمؤمنین ( علیه السّلام) با عنوانِ «ایلی» یاد شده است. در این لوح حضرت امیر ( علیه السّلام)  «قدرة الله» نیز معرفی شده است.
در زبور حضرت داود نیز سخن از مولای ما حضرت امیرمومنان (علیه السّلام) با همان لفظِ «ایلی» وجود دارد. که در آن متن به تولد حضرت (علیه السّلام) در مکانی به نامِ «کعابا» یا همان کعبه به چشم می خورد. نکته جالب در این متن آن است که از اطاعت و تسلیم محض در برابر حضرت امیر (علیه السّلام) سخن به میان آمده است.
 در روایات شیعی و حتی روایات غیرشیعی آمده است که وقتی ولایت حضرت امیر (علیه السّلام) بر حضرت ابراهیم علیه السلام عرضه شد، آن حضرت پذیرفتند و از خداوند خواستند تا حضرت امیر (علیه السّلام) را در نسل او و از فرزندان او قرار دهد. برای نمونه مرحوم صدوق در کتاب «کمال الدین» خود با سند صحیح این روایت را نقل کرده است.
اما اگر بحث از بشارت به آن حضرت (علیه السّلام) را در زمان های نزدیکتر به تولد ایشان پیگیر شویم. نکته های ناگفته  بسیاری وجود دارد. حضرت ابوطالب (علیه السّلام) که به اعتقاد و باور ما شیعیان کسی است که میراث پیامبران واوصیایِ اسماعیلی را به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله می سپارد که ،  بشارت های جالبی به  تولد حضرت امیر المؤمنین (علیه السّلام) از سال ها قبل دارد.
 در روایت های متعددی که در منابع بسیار معتبر، و با سند صحیح نقل شده است، حضرت ابوطالب به هنگام تولد پیامبر ((صلی الله علیه و آله ) به فاطمه بنت اسد مادر بزرگوار مولایمان بشارت تولد حضرت امیر (علیه السّلام) را به عنوان وزیر و وصی پیامبر (علیه السّلام) می دهد. در یکی از این روایت ها که مرحوم کلینی( ره ) آن را در «اصول کافی» نقل کرده، آمده است: «فاطمه بنت اسد، مادر حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام)، نزد ابوطالب آمد تا ولادت پيامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) را به حضرت ابوطالب بشارت دهد. حضرت ابوطالب در همن حین به او فرمودند: سی  سال صبركن كه تو را به چنين فرزندي بشارت دهم كه مثل اوست جز اين كه او پيامبر نيست!»
 در روایتی دیگر در همین کتابِ شریف آمده است که حضرت آمنه مادر بزرگوار حضرت پیامبر (صلّی الله علیه و آله) موقع به دنیا آمدن پیامبر صحنه هایی را دید که کاخ هاي سفيد سرزمين فارس و قصرهاي شام بر او گشوده شد و این ماجرا را برای حضرت فاطمه بنت اسد  (مادر علی علیه السّلام )  تعریف کردند و حضرت فاطمه بنت اسد خندان و پر اشتیاق و مسرور خدمت حضرت حضرت ابوطالب می رسند تا تولد پیامبر (صلّی الله علیه و آله) را خبر دهند که در همین هنگام حضرت ابوطالب می فرمایند: «وَ تَتَعَجَّبِينَ مِنْ هَذَا إِنَّكِ تَحْبَلِينَ وَ تَلِدِينَ بِوَصِيِّهِ وَ وَزِيرِه» یعنی «آیا تعجب می کنی از این ماجرا؟ قطعا تو وصی و وزیر او را باردار شده و به دنیا خواهی آورد.»
لذا همانطور که ملاحظه می فرمایید حضرت ابوطالب سی  سال پیش از تولد فرزند پاک و معصوم خود، بشارت دهنده به وصایت و وزارت ایشان بودند.
در خصوص بیعت پیامبران و اقرار ایشان به نبوت پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) و ولایت حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام)
پیامبران پیشین همگی بر نبوت پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) و ولایت حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) مبعوث شدند. یعنی آنان کسانی بودند که در قبول این نبوت و ولایت بیش از دیگران در عالم تسلیم بودند. روایات فراوانی که شمارش آنها به درازا می کشد گواه این مطلب است.
حتی این روایات در مصادر اهل سنت نیز وجود دارد. برای نمونه حاکم نیشابوری از استوانه های بی نظیر حدیث اهل تسنن، در کتابِ «معرفة علوم الحدیث»، روایتی را آورده که بسیار قابل توجه است. در این روایت آمده که فرشته ای در معراج به پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) عرض می کند که «سل من أرسلنا من قبلك من رسلنا على ما بعثوا» یعنی از پیامبران پیشین بپرس که بر چه اساسی و بر چه چیزی مبعوث شدند. وقتی پیامبر این سؤال را از پیامبران پیشین می پرسد. آنان در جواب عرضه می دارند: «على ولايتك يا محمد و ولاية علي بن أبي طالب» یعنی بر اساس پذیرش ولایت تو و ولایت علی بن ابیطالب (علیه السلام) ما مبعوث شده ایم. این روایت را غیر از حاکم نیشابوری، شاگردش حسکانی در «شواهد التنزیل» و ابن عساکر در «تاریخ دمشق» و جوینی در «فرائد السمطین» ذکر کرده اند.
البته مسءله ولایت حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) از  زمان عید غدیر به بعد بر دیگران واجب نشده است؟ و عید غدیر شروع ولایت حضرت (علیه السلام) نمی باشد . حتی نقطه آغاز وجوب پذیرش ولایت حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) هم نیست. روایت های عالم ذر را اگر بخوانید خواهید دانست که ماجرای  ولایت  خیلی پیشتر  این حرف ها است.
اما اگر بخواهیم جریان ولایت حضرت (علیه السلام) و ایمان به وصایت ایشان را پس از تولد ایشان در نظر آوریم،-  باید بگوییم که پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) بارها و بارها پیش از غدیر به ولایت آن حضرت (علیه السلام) و وصایت ایشان تصریح کردند و حتی کسانی نیز با حضرت (علیه السلام) بیعت نمودند.
برای نمونه از همان آغاز وحی بر پیامبر (صلّی الله علیه و آله) در غار حراء، شخص پیامبر (صلّی الله علیه و آله) خطاب به حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) فرمودند: «انت تسمع ما اسمع و تری ما اری» یعنی «تو می شنوی آنچه را که من می شنوم و می بینی آنچه را که من می بینم.» و سپس فرمودند: «فرق تو با من این است که من پیامبرم و تو وزیر هستی!» این حدیث مشهور در نهج البلاغه از زبان خود مولا روایت شده است. پس حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) از همان ابتدای وحی، وزیر پیامبر (صلّی الله علیه و آله) است و صدای وحی را می شنود و نور وحی را می بیند. ساعاتی پس از این ماجرا وقتی که پیامبر (صلّی الله علیه و آله) به خانه خود باز می گردند و جریان وحی را برای حضرت خدیجه (علیهاالسلام) گزارش می فرمایند، حضرت خدیجه (علیهاالسلام) به ایشان ایمان می آورند. در این هنگام پیامبر (صلّی الله علیه و آله) خطاب به حضرت خدیجه (علیهاالسلام) می فرمایند: «آیا اگر می خواهی ایمان تو کامل شود، باید با وصی من بیعت کنی و ولایت او را بپذیری.» حضرت خدیجه (علیهاالسلام) با کمال میل می پذیرند و در همان جا با حضرت علی (علیه السلام) بیعت می کنند، در حالی که حضرت امیر (علیه السلام) فقط 10 سال از عمر شریفشان گذشته است.
حتی در جریان وفات حضرت فاطمه بنت اسد که سال ها پیش از غدیر است، پیامبر گرامی اسلام (صلّی الله علیه و آله) وقتی که مادر حضرت امیر (علیه السلام) در قبر خود آرام می گیرند، خطاب به او چنین می فرمایند: «إِنْ‏ أَتَاكِ‏ مُنْكَرٌ وَ نَكِيرٌ فَسَأَلَاكِ مَنْ رَبُّكِ فَقُولِي اللَّهُ‏ رَبِّي وَ مُحَمَّدٌ نَبِيِّي وَ الْإِسْلَامُ دِينِي وَ الْقُرْآنُ كِتَابِي وَ ابْنِي إِمَامِي وَ وَلِيِّي» یعنی «به نکیر و منکر بگو که امام و ولی من، همان فرزندم‏ حضرت علی است.» این روایت را مرحوم حر عاملی آورده است.
  اما مهمتر از همه این موارد، جریان «یوم الدار» است. جریانی که بزرگترین مؤرخ سنی مذهب یعنی طبری در تاریخ خود به تفصیل تمام آن را ذکر کرده است. جریان یوم الدار که در واقع همان داستان دعوت پیامبر (صلّی الله علیه و آله) از بنی هاشم است تا برخی از ایشان را که هنوز پیام اسلام را دریافت نکرده اند، با اسلام آشنا کند. در این میهمانی که حدود 40 تن از مردان بنی هاشم حضور داشتند، پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) پس از بحث توحید و نبوت، به موضوع امامت و لایت اشاره کردند، و درباره حضرت امیر (علیه السلام) فرمودند: «هذا اخی و وصیی و خلیفتی فیکم.» یعنی این فرد، برادر و وصی و خلیفه من است در میان شما! خب این حکایت دقیقاً 20 سال پیش از غدیر در حالی که مولای ما بنا به نقل مشهور فقط 13 سال داشته اند،  اتفاق افتاده است. این جریان در تاریخ و روایات موج می زند و از بیش از هشت تن از صحایه با اسناد متعدد و فراوان گزارش شده است در حالی که هیچ منصفی نمی تواند کمترین خدشه ای در آن وارد کند.
در این جریان پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) فقط حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) را معرفی نکردند، بلکه دستور به اطاعت از ایشان را نیز صادر فرمودند. در ادامه کلام پیامبر (صلّی الله علیه و آله) در این روایت، آمده است که پیامبر (صلّی الله علیه و آله) درباره مولا فرمودند: «فاسمعوا له و اطیعوا» یعنی «سخن او را بشنوید و از او اطاعت کنید.» و این دستورِ به اطاعت از حضرت علی (علیه السلام) آنقدر صریح و جدی و بی شک و شبهه بوده است که مشرکان حاضر در آن جلسه حضرت ابوطالب را مسخره می کردند و میگفتند: ببین! پسر برادرت چه می گوید! می گوید: تو با این محاسن سفید و با این سن و سال، از پسرِ 13 ساله ات حرف شنوی داشته باش و او را اطاعت کن!
پس  غدیر نقطه شروع ولایت حضرت امیرمومنان (علیه السلام) نبوده است. و پیش از غدیر بسیاری از صحابه از ولایت آن حضرت (علیه السلام) مطلع بودند؛ و در واقع غدیر ابلاغ رسمی و همگانی این ولایت بوده است که پس از آن ولایت حضرت امیر (علیه السلام) بر همگان بی هیچ استثنایی واجب است.
از دانشمندان اهل تسنن گروه زیادی به دنیا آمدن آن حضرت را  در کعبه ، تصریح و آن را یک فضیلت بی‌نظیر خوانده‌اند که به نمونه‌هایی از آن اشاره می‌شود؛
* محمد مالکی می‌گوید: «وُلِدَ بِمکَّةَ الْمُشَرّفَةَ داخِلَ بَیْتِ الْحَرامِ فی یَوْمِ الْجُمعَةِ الثَّالِثَ عَشَرَ مِنْ شَهْرِاللّه رَجَبِ سَنَةِ ثَلاثینَ مِنْ عامِ الْفیلِ... وَلَمْ یُولَدْ فِی الْبَیْتِ الْحَرامِ قَبْلَهُ اَحَدٌ سِواهُ، وَهِیَ فَضیلَةٌ خَصَّهُ اللّه تَعالی بِها اِجْلالاً لَهُ وَاِعْلاءً لَمَرْتَبَتِهِ وَاِظْهارا لِکَرامَتِهِ؛علی در داخل خانه خدا در مکه، روز جمعه سیزدهم ماه خدا، رجب سال سی از عام الفیل به دنیا آمد... قبل از او کسی در داخل خانه خدا به دنیا نیامده بود و این ولادت فضیلتی است که خدای بلند مرتبه علی علیه السلام را به آن اختصاص داده است، برای تجلیل او و بالا بردن مرتبه او و آشکار نمودن کرامت و بزرگواری او».
* حاکم نیشابوری می‌گوید: «ولادت علی در داخل کعبه به طور تواتر به ما رسیده است.» تاکنون کسی به این فضیلت دست نیافته است.»
سعید بن جبیر از یزید بن قعنب نقل نموده که من با عباس بن عبدالمطلب و گروهی از فرزندان عبدالعزی در مقابل خانه خدا نشسته بودیم که ناگهان فاطمه دختر اسد مادر امیرالمومنین که نه ماهه باردار بود و درد زایمان او را گرفته بود، ظاهر شد، «فَقالَتْ رَبِّ اِنّی مُؤمِنَةٌ بِکَ وَبِما جاءَ مِنْ عِنْدِکَ مِنْ رُسُلٍ وَکُتُبٍ، وَاِنّی مُصَدّقَةٌ بِکَلامِ جَدّی اِبْراهِیْمَ الخَلیلِ، وَاِنّهُ بَنی الْبَیْتَ العَتیقَ فَبِحَقِّ الّذی بَنی هذَا الْبَیْتَ وَبِحَقِّ الْمَوْلُودِ الَّذی فِی بَطْنی لمّا یَسَّرْتَ عَلَیَّ وِلادَتی؛ پس فاطمه گفت: پروردگارا! به تو و پیامبران و کتابهایی که از طرف تو نازل شده‌اند، ایمان دارم و سخن جدم ابراهیم خلیل را تصدیق می‌کنم؛ او که این خانه عتیق را بنا کرد. پس به حق آن کسی که این خانه را ساخت، و به حق کودکی که در رحم دارم، ولادت این کودک را بر من آسان فرما!»
یزید بن قعنب می‌گوید: ما دیدیم که خانه خدا از پشت شکافته شد (محل مستجار) و فاطمه داخل خانه شد و ما دیگر او را ندیدیم، و دیوار دوباره به حال اول برگشت، به ذهن ما رسید که قفل در خانه خدا را باز کنیم، ولی باز نشد، «فَعَلِمْنا اَنَّ ذلِکَ اَمْرٌ مِنَ اَمْرِ اللّه عَزّوجَلّ؛ پس دانستیم که این مسئله کاری است از طرف خدای عزیز و جلیل».
درون كعبه چه غوغايي است. امروز! ملائك، بال در بال گستره آسمان ها را پوشانيده اند. جبرائيل، ميكائيل و اسرافيل حلقه خانه كعبه شدند تا پر به نور وجود او بسايند! طنين نام او هلهله شادي ملائك است.
اي فاطمه بنت اسد! آن نوزاد را «علي‏» نام گذار زيرا او والا و برتر است. خداي علي اعلي مي‏فرمايد: من نامش را از نام خود برگرفتم و به ادب خود او را ادب كردم و بر دشواري‏هاي علمم آگاهش ساختم. اوست كه بت‏ها را در خانه‏ام (كعبه) خواهد شكست و اوست كه بر فراز خانه‏ام بالا رفته اذان خواهد گفت و اوست كه مرا بسيار تقديس و تمجيد كند، پس خوشا به سعادت كسي كه او را دوست‏بدارد و اطاعتش كند و واي به حال كسي كه او را دشمن بدارد و نافرمانيش كند .»
               گزيده اي از سخنان حضرت علي (علیه السلام): (كتب غررالحكم و نهج البلاغه)

1- كسى كه ازخدا بترسد - مردم او را دوست دارند.
2- بهترين دانش آن است كه - تو را به رستگاري برساند.
3- كسي كه گفتارش راست باشد - بزرگي او فزوني گيرد.
4-انديشيدن پيش از انجام كار - از لغزش در امان بودن است.
 5- در دوستي خود خالص و در پيمان خود محكم و استوار باش.
6- سه چيز محبت آور است: خوش خلقى، رفاقت نيكو و تواضع.
7- خرد و عقل دو درياي عظيم هستند كه مرواريدشان حكمت و فرزانگي است.
8- شايسته ترين فرد براى دوستى، كسى است كه سودش براى تو و زيانش براى دشمن تو باشد.
9- دو چيزاست كه قدر و جاه آن شناخته نشود مگر هنگامي كه از دست رفته باشد: يكي جواني و ديگري تندرستي.

             سرچشمه ی عشق با علی آمده است***گل کرده بهشت تا علی آمده است

             شد کعبه حرمخانه میلاد علی(ع)***کز کعبه صدای یا علی آمده است

              از دین نبی شکفته جان و دل من***با مهر علی سرشته آب و گل من

          گر مهر علی به جان نمی ورزیدم***در دست چه بود از جهان حاصل من 

                تا حبّ علی و آل او یافته ایم***کام دل خویش مو به مو یافته ایم

              وز دوستی علی و اولاد علی است***در هر دو جهان گر آبرو یافته ایم  . . .

           میلاد مرتضی اسدالله حیدر است***جشن ولادت علی(ع) آن میر صفدر است

           زوجی برای فاطمه حق آفریده است***این زادروز همسر زهرای اطهر است . .

           دل هر چه نظر به وسعت عالم تافت ** جز نور تو در عرصه ی آفاق نیافت

               هنگام نهادن قدم بر سر خاک ** دیوار حرم به احترام تو شکافت 

               زان سبب ماه رجب ماه خداست**که اندر آن میلاد شاه لافتی ست

          شد رخش از کعبه ظاهر، عقل گفت:***چون که صد آمد نود هم پیش ماست

                  هر دل که شکست ره به جایی دارد***هر اهل دلی قبله نمایی دارد

                    با آنکه بود قبله ما کعبه ولی***ایوان نجف عجب صفایی دارد

                    از منابع زیادکه بعضی هارا خواندید و  آوردن همه اش بطول می انجامد.
خدایا به احترام و تقرب این مولایمان - مارا از شیعیان وی قرار اده و از شفاعتش محروم نفرما آمین  یارب العالمین.