408 - حسن خلق و خوشرفتاری
15 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

                                                

                                                                 حسن خلق و خوشرفتاری

حسن خلق دو معنا دارد: معنای عام و معنای خاص. [جامع السعادات، ج1، ص342343). حسن خلق به معنای عام عبارت است از مجموعه خصلت های پسندیده ای که لازم است انسان روح خود را به آن ها بیاراید. حسن خلق به معنای خاص عبارت است از خوش رویی، خوش رفتاری، حسن معاشرت و برخورد پسندیده با دیگران.

در مورد حسن خلق و خوش اخلاقی روایات زیاد و سر گذشت های فراوانی هست که برای نمونه به چندجریان اشاره می شود.

در باره پیامبرش می فرماید: انک لعلی خلق عظیم سوره قلم(68)، آیه4- به درستی که تو به اخلاق پسندیده و بزرگی آراسته شده ای».

مصداق کامل این فضیلت، وجود مقدس رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله است. قرآن کریم، این مزیت گرانبهای اخلاقی را عنایتی بزرگ از سوی ذات مقدس خداوند دانسته، می فرماید: «فَبِما رَحْمَهٍ مِنَ اللهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَو کنْتَ فَظّاً غَلیظَ الْقَلْبِ لانْفَضوُا مِنْ حَولِک؛ [ سوره آل عمران(3)، آیه 159). در پرتو رحمت و لطف خدا با آنان مهربان و نرمخو شده ای و اگر خشن و سنگدل بودی از گردت پراکنده می شدند».

بسیار اتفاق می افتاد که افراد با قصد دشمنی و به عنوان اهانت و اذیت به حضور ایشان می رفتند ولی در مراجعت مشاهده می شد که نه تنها اهانت نکرده اند بلکه با کمال صمیمیت اسلام را پذیرفته و پس از آن، رسول اکرم صلی الله علیه و آله محبوب ترین فرد در نزد آنان به شمار می رفت.

  چه بهتر گفته شاعر

                                  محمد سید الکونین و الثقلین *** و الفریقین من عرب و من عجم

                              محمد آقای دنیا و آخرت و جن و انس --- و دو طایفه عرب و عجم است

                                    فاق النبیین فی خَلق و فی خُلق *** و لم یدانوه فی علم و لا کرم

                             به پیامبران بالا رفت در خلقت و اخلاق --- و به او نرسیدند در علم و نه در کرم

                                 و کلهم من رسول الله ملتمس *** غرفاً من البحر او رشفاً من الدیم

                       و همه آنها از رسول خدا التماس می کردند --- غرفه ها ئی ا ز دریا یا قطره ای از آب

                                          و هو الذی تم معناه و صورته *** ثم اصطفاه حبیباً بارء النسم

                      و اوست کسی که معنا و و صورتش به پایان رسید --- سپس او را به حبیبی و دور از هر آلایش پسندید

                                     منزه عن شریک فی محاسنه *** فجوهر الحسن فیه غیر منقسم

                         دور است از شریک در خوبی هایش --- پس گوهرزیبائی در او تقسیم نگردیده

                                   فمبلغ العلم فیه انه بشر *** و انه خیر خلق الله کلهم

                         پس نهایت علم در اواینست که او بشر است --- و اوست بهترین آفریده خدا بر همگی